23/4/2007 - Nostalji - 2

Nostalji çalışmaları tembelliğimden bir süre aksamaya uğradı.

Ortaya bir laf attım ama sonrasını düşünmedim:)))

Hiç konusunu açmazsam unutulur sanmıştım ki fikrim geldi:))))

Gönül ister ki biraz sonra bahsedeceklerimi resimlerle de pekiştirmek...

Ama ne yapalım ki, üzerinden gerçekten de çoookkk uzun zaman geçmiş...

Örnekleri kalmamış...

Ancak buna rağmen hayal gücümüz çalışıyor değil mi arkadaşlar...

Hem okuyun hem de beyninizde canlandırın bakalım:)))

İlk sıramızda Örgü Karpuzlar var...

Hatırladınız değil mi:))))

Hani yeşil kabuklu, kırmızı içi ve siyah çekirdekleri olan...

İşine bolca pamuk yerleştirilen...

Bazılarımızın devasa vitrinlerinin içini süsleyen ve tabi ki doğan yada şahin arabaların arka camına konan karpuzlar:))))

Zaten o dönemlerde doğan ve şahini olup da karpuzu olmayan arabalar çok azdı:))))

İkinci sırada üzüm salkımı...

Bizim hiç karpuzumuz olmadı ama üzüm salkımımız vardı:)))

Gazoz kapakları bakkal önünden bir güzel toplanır, anneye verilir...

Anne bunların üzerini (bizimki mürdüm rengindeydi) bir güzel örer...

Ucuna da sık iğneden yaprak yapardı:)))

Bunlar ilk olarak mutfak duvarlarını süsler, daha sonra nihale olarak kullanılırdı...

Bir dakika, fotoğrafı yoksa biz de elimizle resmederiz...:))))

 :)))) Süper oldu:))))

Üçüncü sırada tepsi askısı var...

Bu da bizde vardı...

Boy boy mutfak dolapları olmadığı için pratik anneler, anneanneler değişik çözümler bulmuşlar işte...

İki tane uzun halka örgü örülür. Dört ucu bir noktada birleştirilir. Birleşme yerine brit atılır ve duvara asılır... Bu kadar basit:))))

Eee bununda fotoğrafı yok... Ne yapacağız? Çizeceğiz:))))

 Sizi bilmem ama ben çok eğleniyorum:))))))

Allahım sen kimseyi işsiz güçsüz bırakma:))))))

 Efendimmmm, başka ne vardı başka, başkaaaaa....

Aaaaa, tezgah örtüleri vardı...

Bir çoğumuzun o dönemlerde tezgahları dolaplı falan değildi.

Bunun için gerekli olan malzemeler:

Tezgahın iki ucuna birer çivi, sarkmasın diye bir tane de ortaya...

Tezgahın 1.5, 2 katı kadar (fırfır olacak ya) koyu renk (açık olursa kirini çabuk gösterir) yıkanması kolay, leke tutmayan kumaş...

Sağlam, tel yada sicim yada kalın ip...

İlk olarak kumaş sicime geçirilir.

İpin iki ucu köşelerdeki çiviye dolama usulü sağlamca bağlanır.

Fırfırlar düzgün dağıtılarak ortası bulunur ve ortadaki çiviye takılır...

Al sana temiz pak bir mutfak:))))

Bir de mandal torbaları vardı ki tam bir can kurtaran simidiymiş onlar...

Neden biz şimdi kullanmıyoruz hayret...

Büyük bir kolaylık...

Ayol çamaşır mı sereyim, arkamdan, sağımdan, solumdan mandal almaya mı çalışayım...

Balkonda akrobasi hareketleri yapan tuhaf birisi görürseniz o benim işte:))))

Süheyla’nın rahatsızlığından dolayı çamaşırları ben serdim de fenalık geçiriyordum...

Neye gerek mandal sepeti falan...

Yap bir mandal torbası... Tak beline... Tıkır tıkır al mandalları...

Hala kullanan bayanları ayakta alkışlıyorum, helal olsun size...

Kullanmayanlar ise bir an önce kullanmaya başlasınlar bence...

 Çamaşır denince bir şey daha aklıma geldi.

Gene fi tarihinde (Allahım neler hatırlıyorum ben ya) böyle boy boy, çeşit çeşit kirli çamaşır kutuları yoktu. Var mıydı? Emin değilim... Ama bizde yoktu...

Annem, banyo kapısının arkasına çamaşır torbalığı dikmiş...

Durun hemen çizeyim:))))

Bu arada, resimlerime en ufak bir laf söyleyeni Kara Listeye alırım haberiniz olsun:))))

Ne yapalım, her güzelin bir kusuru olurmuş.

Yemek de yapamam, resim de çizemem...

Ama sizi gülümsetmeyi başardım ya, önemli olan bu değil mi:)))

 Sevgiyle, sağlıcaklı kalın...

6/4/2007 - Aman Ne Güzel Ebeyim, Sobeyim:))

Heyyo, heyyyooo...

Halenze beni gene sobelemiş...

Hadi yüzsüzce bi anlaşma yapalım, her sobelenen beni tekrar tekrar sobelesin..

Sapuğum ben sapuğummm, sapuğummm... İshal yapar kustururum, bezdiririm:)))

Sobelenme konumuz ikinci kez Kahramanlar....

Ben çizik film kahramanlarımı yapmıştım.

Şimdi biraz beyaz perdede ki ve beyaz camda ki kahramanları anlatayım.

İlk sırada tabi ki Adile Naşit var...

Adile Teyze’miz, (haberlerden önce mi sonra mı orasını hatırlamıyorum), oyuncaklar içinde ki koltuğuna oturur, günün masalını anlatır, herkesin ismini söyleyerek onları ya tebrik eder yada “bir daha yapmayın, tamam mı kuzucuklarım” derdi.

Allahım ya, her gün bekledim benim de adımı söylesin diye, bir gün olsun söylemedi.  Bir çocuk için ne kadar kötü bir durum biliyor musunuz, hep kendimi dışlanmış hissettim. O gün bugündür kendimi hep yalnız hissediyorum.

İçime kapanıklığım belki de hep bu yüzden (Allahım bir de içime kapanık olmasaydım ne olurdum acaba :))))

Sakın yorum yazmayın bu konu hakkında, anladım ben onu :)))))

Sonra tonton dedem Hulusi Kentmen var.

Babamın babasını yani büyük dedemi hiç görmedim. Ben doğmadan önce vefat etmiş. Zaten hep böyle değil midir? Aileden birisi vefat eder, hemen akabinde yeni bir bebek o aileye katılır. Bir düşünün, çevrenize bir bakın, muhakkak böyle durumlara şahit olmuşsunuzdur.

(Ben gene daldan dala atlayım, bir konuya başlayıp, bitene kadar tek  bir konuda yazamayım.... Bir ağaç ve sürekli dal veren birisi gibi hissediyorum yazı yazarken)

Her neyse, Annemin babası ise inanılmaz yakışıklı birisiydi. O da çok genç yaşta vefat etmişti. Daha saçlarına yeni yeni aklar düşerken Allahın rahmetine kavuşmuştu. Ama ben dedemi sadece yazları görebiliyordum, çünkü biz Ankara’da, anneannem ve dedem İzmir’deydi. Bir araya geldiğimizde de zaten o benim dedem değil, büyük arkadaşım dı... O yüzden ben şöyle pamuk gibi bir dedeye hasret kaldım. Bundan dolayı Hulusi Kentmen benim tonton dedim di...

Ayrıca çocukluk aşkları vardır hepimizin değil mi?

Genellikle ünlü kişilerden olur bunlar da. Benim iki sevgilim vardı.

Birisi Ayhan Işık –ki hala üzerine yakışıklı adam tanımam-, diğeri de Rock Hudson...

 Hala onunla ilgili söylenenlere inanasım yok. İnanmayacağım da...

Bu kadar yakışıklı ve karizmatik bir erkek... Bilemiyorum:))))

Ayyy.. özellikle Doris Day ile ne güzel bir çift oluştururlardı dimi ama....

Pazar günlerinin unutulmaz film kuşağı... Ahhh, ahhh... neydi o günler..:))))

Pazar günü diyince aklıma geldi...

O günlerden unutamadığım iki program daha var.

İlki Pazar Konseri... Hatta bazı kendini bilmezler “Pazar Kanseri” derler o programa sinir olurum. Rahmetli Hikmet Şimşek ile özdeşleşmiş klasik müzik programımız...

Bir diğeri ise “Pazar  Stüdyosu”...

Buzdolabı tadında soğuk esprileri, Kutumuzu (!)  açmakta ki ısrarcılığı  ve gözlerinin altında ki morluklarla, rahmetli Cenk Koray...

Konu TRT olunca aklıma gelen diğer isimler şöyle: “Donsuz Geceler” diyerek, o dönemin en büyük gafını yapan rahmetli Ersin İrmen (ki kendisini tanıma fırsatım olmuştu, muhteşem bir insandı Ersin Abi”, Çilli horozuyla beni o zamanlar çok güldüren Özay Gönlüm, benim için 23 Nisan denince ilk aklıma gelen Halit Kıvanç....

Bir de meşhur diziler vardı değil mi? “Dallas”, “Flamingo Yolu”, “Şahin Tepesi”, “Kaçak”, “Köle Isaura - Kökler”,  “Yalan Rüzgarı”....

Bu ne yaaaa... Amma geriye gittim ben böyle... Tamam tamam yeter... Biraz daha zorlasam reankarnasyon yöntemiyle geriye gidip, yontma taş devrini falan da hatırlayıp anlatacağım:))))

1/4/2007 - Buram Buram Nostalji...

Sevgili Misss, yaptığı yorumla bana çok güzel bir fikir verdi.

Bloğuma yeni bir kategori ekledim: Buram Buram Nostalji...

Özellikle 30 yaş ve sonrasına (!!!!!!) hitap edecek olan bu bölümde, bir zamanlar (ki bu zamanlar; yaşı otuz ve üstünde olanların hatırlayacağı zamanlar) moda olan el işlerinden örnekler yer alacak.

Bakalım neler yapabileceğim:)))

Beceremezsem, kategorinin ismini değiştiriveririm:)))

Sefam olsunnnn ohhhh ohhhhh:))