Bugün annem beni doğurmuş.
Doğum günlerinde hep doğan kişi kutlanır.
Ama ben izin verirseniz hepinizin huzurunda annemi kutlamak istiyorum.
Çünkü hiç de kolay olmayan bir işi başarmış.
9 ay boyunca beni karnında taşımış.
Daha doğmadan beni düşünmeye, beni korumaya başlamış.
Belki de dünyanın en büyük acılarını yaşayarak gözlerimi dünyaya açmama yardım etmiş.
Çığlıklarla merhaba dünya ben geldim derken, yarattığı mucizeyle gözleri dolmuş.
Minicik, her şeyden aciz, yaşamak için yardıma muhtaç bir varlığı, ayakları üstünde durması için çaba sarf etmiş.
Büyümem için gerekli olan besinimi, kendi vücudundan sağlamış ve bana süt vermiş.
Beni giydirmiş, yıkamış, altımı temizlemiş.
Hastalandığımda sabaha kadar uyumadan başımda beklemiş.
Tüm bunlar yetmiyormuş gibi, günlük hayatını da en iyi şekilde devam ettirmeye çalışmış.
Ağabeyimle ilgilenmiş, babamla, babaannemle, dedemle ilgilenmiş.
Misafirlerini ağırlamış, ailemizi hiçbir zaman utandırmamış.
Ne kadar geç yatarsa yatsın her sabah erkenden kalkmış, kahvaltı soframızı bir gün bile aksatmadan hazırlamış, karnımızı doyurmuş okula göndermiş.
Bir gün bile kirli yada ütüsüz kıyafetlerle dolaştırmamış.
Ufacık bir üzgün halimizde canı yanmış, sımsıkı sarılmış.
Her zaman koruyucu meleğimiz olmuş.
Hani derler ya, “Ben mi istedim dünyaya gelmeyi, bana mı sordunuz?” diye.
Evet annem bana sormadı dünyaya getirirken.
Ama bana o kadar çok şey verdi ki, ona minnettarım.
Teşekkür ederim anneciğim.
Yaptığın her şey için ve kocaman bir yüreğin olduğu için.
Umarım bugüne kadar sana layık bir evlat olmayı başarmışımdır.
Ve umarım Allah bana yardım eder de layık olmaya devam ederim.
Seni seviyorum annem...
| 
>
